| Położenie
Ziemia Jarocińska leży na Nizinie Wielkopolsko - Kujawskiej,
w obrębie Wysoczyzny Kaliskiej i u zbiegu dwóch rzek: Warty
i Prosny, do której wpadają dwie mniejsze - Lutynia i Lubieszka.
Przez gminę przebiegają drogi krajowe: nr 11 Kołobrzeg - Piła - Poznań - Kluczbork - Bytom, nr 12 Łęknica - Leszno - Kalisz -
Radom - Dorohusk oraz nr 15 Ostróda - Toruń - Gniezno - Trzebnica - Wrocław.
Jarocin dzielą następujące odległości drogowe: Warszawa -286km, Poznań -71km,
Kalisz -52km, Wrocław -111km, Łódź -162km, Katowice -253km.
Miasto jest ważnym węzłem kolejowym. Krzyżują się tutaj linie z Dolnego i Górnego Śląska prowadzące do Szczecina i Gdańska.
Powierzchnia i ludność
Miasto Jarocin zajmuje obszar 14,5 km kw., a zamieszkuje w nim 27 tys. osób. Gmina, rozpościerając się na powierzchni przekraczającej 200 km kw., liczy ponad 45 tys. mieszkańców. Administracyjnie obszar gminy wchodzi w skład powiatu jarocińskiego, który zlokalizowany jest w części środkowo - południowej województwa wielkopolskiego. W skład gminy wchodzi miasto Jarocin oraz 26 miejscowości, z których do największych należą - Witaszyce (3974 mieszkańców w 2001r.), Cielcza (2044), Golina (1838), Mieszków (1721) oraz Wilkowyja (1455). Z danych statystycznych wynika, że około 60% ludności gminy to osoby w wieku produkcyjnym, 30% to dzieci i młodzież, natomiast emeryci i renciści stanowią 10% populacji gminy.
Herb
Herb Jarocina na przestrzeni wieków zmieniał się wielokrotnie.
Jego obecna wersja została przyjęta przez władze Jarocina w maju 1933 roku. Przedstawia on basztę z otwartą bramą. Nad nią spiczasty dach i dwie nieco niższe wieżyczki, także zakończone spiczastymi dachami. Dachy zwieńczone są gałkami. Na baszcie zaznaczone jest żyłowanie murów, natomiast wieżyczki są bez żyłowania.
Barwy to złote tło, czerwone mury i niebieskie dachy. Nawiązuje on do najstarszych herbów, jakie zachowały się na pieczęciach sygnujących kilka dokumentów z lat 1777 i 1779. Przypuszcza się, że odciski przynajmniej dwóch pieczęci wykonane były tłokiem z połowy XVII w. Konsekwencją sięgnięcia do herbu z czasów Rzeczpospolitej było odrzucenie herbów z czasów pruskich, na których bez uzasadnienia historycznego na murach znajdowały się blanki zwieńczone szczerbami oraz ukośne podpory pod wieżyczkami.
|
